ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







donderdag 6 september 2012

Ongemakkelijke gesprekken

Zeg, heb jij eigenlijk een vriend? Twee kleine ogen kijken me aan boven een lepel soep. Tomatensoep. Mijn Baas Floris herkauwt een soepballetje terwijl hij me nieuwsgierig opneemt. Kantoorproject en scharrel af, Maarten kleurt rood en verstopt zijn hoofd achter een pistoletje kroket. De rest van de lunchtafel valt stil en kijkt naar mij. Bij een reclamebureau, castingbureau of andere creabeaclub is dat vast de normale gang van zaken. Elkaar uithoren over scharrels en andere amoureuze activiteiten tijdens de lunch. Ik stel me zo voor dat de werklunch zich daar centreert rond massief steigerhouten tafels met glimmend witte macs en rvs-designlampen erboven. Gespreksonderwerp, naast de laatste tassencollectie van Marc Jacobs en de beste Groupon-aanbiedingen voor een behandeling van Dr. Fish: de escapades van je collega's. Feminiene hipsters in te strakke neon skinny jeans maken elkaars scharrels af op oppervlakkigheden. ,,Droeg hij nou enkelklemmen bij die fixed bike? Oh meid, kijk nog even verder.” Maar wij werken op de Zuidas. Het interieur van de bedrijfskantine mag eruit zien als een witte loungebar uit de jaren nul, de sociale codes gaan terug tot 1960. Over dates en liefdesleven wordt niet gepraat. Over een echtgenoot misschien, of een verloofde. Over agendapunten met die geliefde dan, zeker niet over de relationele status. Dat gebeurt alleen tijdens een tete a tete in het trappenhuis, op de borrel of de wc. Maar zeker niet tijdens de lunch. Floris wacht nog steeds op antwoord. Ja vertel, hinnikt collega Philip, type Jiskefet zonder eigen leven. Ik zou ze willen voorleggen dat daten op de Amsterdamse paniekmarkt nog niet zo makkelijk is. Dat vrouwonvriendelijke sukkelige papiervreters als Philip de markt vervuilen. Dat ik heb overwogen me in te schrijven op survivalistsingles.com, voor ‘doomsday daters’ die samen het einde der tijden willen afwachten in een woestijnbunker in Midden-Amerika, en waar de gemiddelde man-vrouw verhouding tenminste wel twee op een is. Dat ik altijd heb gedroomd van een late adolescentie waarin de laatste restjes jeugd zou wegspoelen met nachtelijk werk onder tl-licht en een witte wijn. Ik word een beetje boos en laat mijn lepel in de soep zakken. ,,Weet je dat in 2030 de helft van de Randstad vrijgezel is” antwoord ik Floris. ,,Misschien blijf ik wel altijd vrijgezel. En Maarten en Philip ook.” Ik probeer uitdagend te kijken. Maarten kijkt een beetje zielig. Philip houdt meteen zijn mond. Floris kijkt mij niet begrijpend aan. Nu ben ik natuurlijk de feminist. Type tweede golf. Die dagelijks de slutwalk op kantoor doet om te rebelleren tegen het achterhaalde kledingregime van V&D verkoopstersuniformen op kantoor. Ze vinden mijn rok vast te kort. Neo-feminist, ik zie ze denken. Terwijl ik nog niet eens begonnen ben over echt feministische onderwerpen, zoals het feit dat vrouwen gemiddeld vijftien procent minder verdienen en niemand Maarten hier vraagt of hij onlangs nog heeft geneukt. Omdat de stilte ongemakkelijk wordt, zet ik nog maar een keer de aanval in. ,,Grappig, dat je als vrijgezel wel direct wordt gevraagd naar je liefdesleven. Dat vraag ik getrouwde mensen nou nooit. Maar als jullie het écht willen weten ..” Floris onderbreekt me. ,,Mijn vrouw organiseert een afdelingsuitje. Met partner. Ik probeer te inventariseren hoeveel man er komt.“ 'Oh, zo. Een vriend. Nee, die heb ik dus niet' antwoord ik. Er valt een balletje van mijn lepel. Soep spettert op. De werklunch is een mijnenveld aan gespreksonderwerpen die kunnen ontploffen in je gezicht.

2 opmerkingen:

Anoniem zei

Waarom verdedigen vrouwen zich voor feiten waar je je niet voor hoeft te verdedigen? Omdat we zelf het moeilijk vinden dat we niet aan het ideale plaatje van de geslaagde vrouw voldoen? Dit punt gaat wat mij betreft ook op voor kinderen krijgen; wordt een man ooit de vraag gesteld "goh, wil jij geen kinderen?" En als hij die vraag wel zou krijgen,kan ik me voorstellen dat hij zich er totaal niet ongemakkelijk bij voelt.
Als 33-jarige vrouw krijg ik die vraag geregeld van mijn met rammelende eierstokken rondlopende collega's. Vreemd genoeg stelt nooit iemand een kersverse moeder de vraag "Waarom wilde je eigenlijk een kind?"

Investment Banker zei

Wat ik me afvraag is... Ik werk zelf bij een investeringsbank op de zuidas( 1 van de echte weinigen daar) en .. dit soort dingen maak je bij kleine bedrijfjes mee, overal in Nederland op elk niveau en anders verpakt...Dit soort gesprekjes zijn overal te vinden in Nederland. Middelbare school amateurs activiteiten die meisjes wille versieren onder volwassen...... niet . Wat is dit voor een concrete bijdrage? Herkennen mensen zich hierin? Is dit iets nieuws?

Een reactie plaatsen