ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







maandag 22 oktober 2012

De Expatblues

Als je een Zuidasser bent die de eerste drie jaar op kantoor heeft volgemaakt krijg je de kans op een mooie bonusprijs: een secondment in het buitenland. De rite of passage voor de Zuidasser op een rechtopwaarts carrierepad. De stempel in je paspoort op weg naar het partnerschap. Sommige secondments zijn een beloning, bijvoorbeeld een retour New York of Sao Paolo. Op het eerste gezicht facebookwaardige locaties. Denk aan instagrams van de perfecte cupcake in Central Park, Champagne in 1Oak en een minibreak naar de Hamptons. Maar de insiders weten beter. Een secondment in NY betekent een parttime bed en breakfast runnen. Onder muffe stenen komen “vrienden” gekropen die je elk weekend op een Arke tour door de Big Apple kan tronen. Met een beetje pech geven ze je op zaterdagochtend ook een boodschappenlijstje mee voor die biologische granola die ze graag 's ochtends eten. Dus naast het werk en het hosten van je vrienden heb je misschien een half uur de tijd om te genieten van die muffin en hem meteen te instagrammen. Awesome! Ons houd je niet voor de gek New York Expat. Dan zijn er ook secondments naar halve oorlogs/radioactieve gebieden: de schimmige klant in Kazakhstan die per direct een controller nodig heeft, een plekje voor drie maanden in de bloeiende legal praktijk van Irak. Taking one for the team, is de pushy boodschap waarmee de arme Zuidasser met zijn BlackBerry en een plexyhelm in het halve oorlogsgebied wordt neergezet. Als je het overleeft maken we je partner! Echt! En dan heb je de tussencategorie, de secondment naar een comfortabele oliestaat, een Islamitische oase van grote auto's, indoor skibanen en 24 uurs shopping malls. Die zijn eigenlijk niet zo cool en makkelijk te insta-grammen. De expat zelf zegt enigszins beschaamd dat het natuurlijk vreselijk oppervlakkig is, ordinair om zo veel te shoppen en een skibaan neer te zetten in de woestijn... bla bla bla. Dit is de kritische expat. Maar na een paar maanden rijdt de kritische expat ook in een range rover en is het eigenlijk wel heel lekker, personeel. Totaal begrijpelijk natuurlijk. Luxe went, maar pas op dat je geen beroepsexpat wordt. De vlo in een tropenpak die om de twee jaar op de schouders van een nieuwe exotische host springt. Dit type expat heeft oprechte postkoloniale heimwee, en is blij dat hij in de comfort van de tijdelijke uitzendingen de zorg, luxe en levensstandaard krijgt die hem toebehoort. Deze jongen gaat nooit meer wennen aan in de rij bij de Appie staan. Zijn ontevredenheid (Ik moet zelf mijn kleren wassen! En niemand vindt me hier bijzonder!) is bij terugkomst is voelbaar onder zijn collega's. Binnen een maand zit dit type weet op vliegtuig om ambassadeur te kunnen spelen in Zuid Oost Azie. Maar de secondment is tijdelijk. Het is een fantasie leven voor een jaar of twee. Uiteindelijk moet je toch terug naar huis, terug naar de Zuidas.

1 opmerking:

Anoniem zei

Juist zo'n assignment achter de rug (half jaar in Jeddah, KSA mogen vertoeven). Geloof me, ik ben blij weer in de rij te kunnen staan bij AH en niet de vijf min door de stank en hitte (42 C, 100 % vochtigheid) van mijn airco auto naar de airco van de Mall of Arabia te hoeven lopen. Die 4 wheel drive is wel nodig gezien de manier waarop er in Jeddah gereden wordt, gelukkig kost de benzine maar een dubbeltje per liter. Personeel genoeg op de compound maar een lekkende airco in mijn huis repareren kost wel minstens een week en 50 telefoontjes. Zelfde ellende toen Saudi Airlines m'n bagage kwijtgemaakt had. Het meest frustrerend is dat ook binnen de (accountancy) firma afspraken gewoon niet werken, wanneer iets gebeurd moet je maar afwachten (en vooral NOOIT boos worden!), "the day after tomorrow" is een andere manier om te zeggen "ik weet het niet en het interesseert me ook geen fluit". In die omstandigheden de dingen gedaan krijgen die moeten gebeuren is de echte uitdaging (en dat is me wel gelukt, overigens). Mijn familie had ik maar thuis gelaten anders had mijn vrouw buitenshuis zich uitsluitend in mijn gezelschap en gehuld in een zwarte abaya mogen vertonen. Leve Skype.

En ja, ik ben al partner en soms moeten ook die dingen doen die niet zo leuk zijn en die je (zoals deze actie) beter maar niet aan een junior kunt overlaten want die overleven het al helemaal niet. Men are men, boys are boys (en girls doen er in die regio niet toe)

Iemand nog interesse om een tijdje om het kantoor in Jeddah (Dubai, Quatar, Koeweit) internationale ervaring op te doen?

Een reactie plaatsen