Doorgaan naar hoofdcontent

De Expatblues

Als je een Zuidasser bent die de eerste drie jaar op kantoor heeft volgemaakt krijg je de kans op een mooie bonusprijs: een secondment in het buitenland. De rite of passage voor de Zuidasser op een rechtopwaarts carrierepad. De stempel in je paspoort op weg naar het partnerschap. Sommige secondments zijn een beloning, bijvoorbeeld een retour New York of Sao Paolo. Op het eerste gezicht facebookwaardige locaties. Denk aan instagrams van de perfecte cupcake in Central Park, Champagne in 1Oak en een minibreak naar de Hamptons. Maar de insiders weten beter. Een secondment in NY betekent een parttime bed en breakfast runnen. Onder muffe stenen komen “vrienden” gekropen die je elk weekend op een Arke tour door de Big Apple kan tronen. Met een beetje pech geven ze je op zaterdagochtend ook een boodschappenlijstje mee voor die biologische granola die ze graag 's ochtends eten. Dus naast het werk en het hosten van je vrienden heb je misschien een half uur de tijd om te genieten van die muffin en hem meteen te instagrammen. Awesome! Ons houd je niet voor de gek New York Expat. Dan zijn er ook secondments naar halve oorlogs/radioactieve gebieden: de schimmige klant in Kazakhstan die per direct een controller nodig heeft, een plekje voor drie maanden in de bloeiende legal praktijk van Irak. Taking one for the team, is de pushy boodschap waarmee de arme Zuidasser met zijn BlackBerry en een plexyhelm in het halve oorlogsgebied wordt neergezet. Als je het overleeft maken we je partner! Echt! En dan heb je de tussencategorie, de secondment naar een comfortabele oliestaat, een Islamitische oase van grote auto's, indoor skibanen en 24 uurs shopping malls. Die zijn eigenlijk niet zo cool en makkelijk te insta-grammen. De expat zelf zegt enigszins beschaamd dat het natuurlijk vreselijk oppervlakkig is, ordinair om zo veel te shoppen en een skibaan neer te zetten in de woestijn... bla bla bla. Dit is de kritische expat. Maar na een paar maanden rijdt de kritische expat ook in een range rover en is het eigenlijk wel heel lekker, personeel. Totaal begrijpelijk natuurlijk. Luxe went, maar pas op dat je geen beroepsexpat wordt. De vlo in een tropenpak die om de twee jaar op de schouders van een nieuwe exotische host springt. Dit type expat heeft oprechte postkoloniale heimwee, en is blij dat hij in de comfort van de tijdelijke uitzendingen de zorg, luxe en levensstandaard krijgt die hem toebehoort. Deze jongen gaat nooit meer wennen aan in de rij bij de Appie staan. Zijn ontevredenheid (Ik moet zelf mijn kleren wassen! En niemand vindt me hier bijzonder!) is bij terugkomst is voelbaar onder zijn collega's. Binnen een maand zit dit type weet op vliegtuig om ambassadeur te kunnen spelen in Zuid Oost Azie. Maar de secondment is tijdelijk. Het is een fantasie leven voor een jaar of twee. Uiteindelijk moet je toch terug naar huis, terug naar de Zuidas.

Reacties

Anoniem zei…
Juist zo'n assignment achter de rug (half jaar in Jeddah, KSA mogen vertoeven). Geloof me, ik ben blij weer in de rij te kunnen staan bij AH en niet de vijf min door de stank en hitte (42 C, 100 % vochtigheid) van mijn airco auto naar de airco van de Mall of Arabia te hoeven lopen. Die 4 wheel drive is wel nodig gezien de manier waarop er in Jeddah gereden wordt, gelukkig kost de benzine maar een dubbeltje per liter. Personeel genoeg op de compound maar een lekkende airco in mijn huis repareren kost wel minstens een week en 50 telefoontjes. Zelfde ellende toen Saudi Airlines m'n bagage kwijtgemaakt had. Het meest frustrerend is dat ook binnen de (accountancy) firma afspraken gewoon niet werken, wanneer iets gebeurd moet je maar afwachten (en vooral NOOIT boos worden!), "the day after tomorrow" is een andere manier om te zeggen "ik weet het niet en het interesseert me ook geen fluit". In die omstandigheden de dingen gedaan krijgen die moeten gebeuren is de echte uitdaging (en dat is me wel gelukt, overigens). Mijn familie had ik maar thuis gelaten anders had mijn vrouw buitenshuis zich uitsluitend in mijn gezelschap en gehuld in een zwarte abaya mogen vertonen. Leve Skype.

En ja, ik ben al partner en soms moeten ook die dingen doen die niet zo leuk zijn en die je (zoals deze actie) beter maar niet aan een junior kunt overlaten want die overleven het al helemaal niet. Men are men, boys are boys (en girls doen er in die regio niet toe)

Iemand nog interesse om een tijdje om het kantoor in Jeddah (Dubai, Quatar, Koeweit) internationale ervaring op te doen?

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

We krijgen een nieuwe site!!

En dat is heel hard nodig, want deze blog startten wij in 2010 op Blogger, toen Hyves nog bestond en dit de meest gebruikte bloggersfunctie was. Maar inmiddels zijn we zeven jaar, twee boeken, tig social platforms en een SERIE! verder. En is onze site dus toe aan verandering. Over die serie:

Na 4 jaar dromen is hij er eindelijk. ZoZuidas de serie. Met Annet Malherbe en Mark Rietman in de hoofdrol. En ook Noortje Herlaar, Robert de Hoog, Guy Clemens en nieuwkomers Jouman Fattal en Bram Suijker spelen in de serie die voorjaar 2018 op NPO 3 komt.

Een serie over financiele schandalen, handtastelijke clienten, nachten doorwerken en kantoorborrels die volledig uit de hand lopen. De Zuidas dus. We maken de Zuidas toegankelijk vanuit een insider perspectief. Dankzij de serie gaat binnenkort een vernieuwde versie van ons boek ook weer in de verkoop.

Maar dat is niet alles. We willen meer met zozuidas... Schrijf je dus op onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte van de ontwikkelingen!