Doorgaan naar hoofdcontent

Laat die niettang liggen!

Jos van Rey, Eric Staal en Jessica Harper van Lloyds bank, die miljoenen declareerde. De sjieke mannen en vrouwen die de pagina’s van deze krant bevolken en van grote hoogtes diep zijn gevallen zijn niet meer bij te houden. En iedere keer is weer de vraag: Hoe kan dit worden tegengegaan? Die vraag hield mij gister ook bezig. Op het kopieermachine lag een declaratierapport voor client cadeaus. Afzender? Mijn manager. Bedrag? 108 euro. Op het creditcardbonnetje van afgelopen donderdag stond ook keurig hetzelfde bedrag: 108 euro. Niks mis mee. Er wordt zo veel gedeclareerd, behalve dan dat onze afdeling vrij weinig cliënten ziet en zijn vrouw afgelopen zaterdag jaris was. Haar lievelingsgeur is Chanel 5 en kost precies 108 euro. De man of vrouw van de finance afdeling zal dit niet weten. Hij krijgt het bedrag dus gewoon terug op zijn rekening gestort. Mag dit? Waarschijnlijk niet, maar waar ligt de grens? Mijn moeder nam wel eens een pen mee naar huis. Ik heb ook wel eens een niettang mee naar huis genomen. Op de Zuidas is het ook niet heel vreemd als je je vrouw meeneemt op zakenreis naar Dubai en ook voor haar de vlucht en hotel declareert. Waarom wel etentjes en niet een keer per jaar een flesje parfum? Denkt mijn manager misschien. Hij heeft weinig zakenreisjes die vaak niet verder gaan dan Frankfurt. Niet intercontinentaal en dan krijg je dus geen Delfts blauw KLM huisje, waar zijn vrouw zo gek op is. De grens is per bedrijf verschillend en is vaak ‘common sense’. En dat is precies het probleem. Er wordt vertrouwd op eigen inzicht. En als het okay is om je vrouw mee op zakenreis te nemen is het dan ook okay dat die vrouw een verjaardagscadeau van de baas krijgt? Misschien wel. En als de norm van het bedrijf aangeeft dat het okay is om een pen mee te pakken is het dan okay om een niettang mee te pakken? En als de norm van het bedrijf aangeeft dat het okay is om dure whiskey tijdens een klant event te declareren is het dan okay voor Jessica Harper om een huis te declareren? En als het okay is om met je vrouw naar Saint Tropez te gaan in het huis van je zakenrelatie omdat het ook een goede vriend is, is het dan ook okay om meer dan alleen die vakantie te krijgen? Misschien hebben we het nodig om af en toe met ons geweten geconfronteerd te worden. Zoals de waarschuwingen op de pakjes sigaretten, maar dan op het scherm op het Strawinsky plein ‘Laat die niettang liggen!’ afgewisseld met ‘Weet u zeker dat u dat bedrag eerlijk heeft gedeclareerd? Wedden dat het werkt.

Reacties

Anoniem zei…
Ik, jan-met-de-pet, vind dat dus absoluut niet oké!. Het meenemen op de zakenreis niet (tenzij ze zelf betaalt), het declareren van het verjaarsdagscadeau niet. En het meenemen van de pen ook niet. Tenzij expliciet gezegd is dat dat mag.

Jullie vinden dat misschien normaal daar op de zuid-as, maar ik, gewone nederlander, vind dat oplichterij. Want linksom of rechtsom komen die centen dus wel uit mijn zak.

Stelletje misselijkmakende profiteurs.
Anoniem zei…
Wat een zielige kleine krabbelaar is die baas van jou! Als ik alle verhalen over de Zuidas mag geloven zit hij ver in de "6 digit salary" categorie. Dat-ie dan die lullige 108 euro niet gewoon uit z'n zakgeld betaald maar het bij de firma vandaan meent te moeten halen tekent hem meer dan wat ook.

Weet je zeker dat je voor die schrieper wil blijven werken? Wat een zielepoot is die vent,zeg!
Mieke de Groot zei…
Dat heet dus niet "declareren", maar "diefstal" en is reden voor ontslag op staande voet (art. 7:677 lid 1 e.v. BW). Hoe kan een client vertrouwen op de integriteit van zijn advoca(a)t(enkantoor) op deze manier? Er is maar 1 grens: alles wat niet van jezelf is daar blijf je vanaf (en declareer je ook niet), de salarissen zijn al hoog genoeg op de Zuidas!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …