Doorgaan naar hoofdcontent

Vijftig tinten grijs

In een keurig jurkje leunt Collega J. naar voren. Op een uitademing fluistert ze in mijn oor. “Ik heb ze in een ruk uitgelezen.” Ik kijk naar de bar, waar drie boeken in een AKO verpakking liggen. Het is de Fifty Shades of Grey trilogie die ik net op mijn verjaardagborrel van een mannelijke collega cadeau kreeg. Ik kijk weer naar J, die me nu intens aankijkt. Als onze blikken kruisen krijg ik zelfs een samenzweerderige knipoog toegeworpen. “Wacht jij maar meisje,” zegt die knipoog. “Na een avondje lezen begrijp je precies wat ik bedoel.” Ik word er wee van. En het is niet de eerste keer dat ik dit gevoel krijg. Buttplugs, zei een secretaresse een maand geleden droog, toen ik me afvroeg wat het verschil was tussen Fifty Shades en de bouqetreeks. “Er zijn buttplugs.” Vraag dan nog maar eens om een extra kopie van een verweerschrift. Bondage-praat is het nieuwe bonding met je collega's in 2012. Voor degenen die echt alleen maar de Ondernemingsrecht lezen. “Fifty Shades” is een boekenreeks die draait om een sadomasochtistische relatie tussen Anastasia, een nogal onvolwassen irritante studente (en maagd) en Christian, type sociopathische hedgefundmanager. Christian is 28 en miljardair. Het boek voert al maanden de bestsellerlijsten van Amerika en Europa aan, er zijn nu wereldwijd 40 miljoen exemplaren van verkocht. Christian rekruteert Anna als zijn seksslaaf, ze tekenen een contract (wel weer zo Zuidas) en spanky time kan beginnen. Talloze analyses zijn gewijd aan het enorme succes van de boeken waar schrijfster Erica James naar schatting een miljoen dollar per week aan royalties mee verdient. Is Fifty Shades het bewijs dat vrouwen, bonussen en boardrooms ten spijt, stiekem dromen van onderdanigheid? Dromen we van Christian Grey, de rijke machtige man, die in control is? Nee, niet echt. Een rijke man met een zweepje is niet de ambitie van de meeste vrouwen die naast me staan bij de Blauwe Engel. Een leuke vent met een goede baan wel. Want hoe we mannen soms ook bekritiseren omdat ze volgens ons altijd op zoek gaan naar knapper en jonger, wij kunnen er ook wat van. Wij hebben zelf liever ook geen vent die het beduidend minder goed doet in de career stakes dan wij. Een kennis die ik laatst tegenkwam en die het mid-dertig en met rammelende eierstokken had uitgemaakt met haar vriend gaf als een van de redenen voor het stuklopen van de relatie aan dat "het misschien lullig klonk, maar je toch moet kijken of een man de kar kan trekken." Haar vriend is maatschappelijk werker. Mind you, ze is zelf een tandarts, die makkelijk een grote familie zou kunnen onderhouden van haar salaris. Jonge vrouwen lijken gelukkig in niets op de hulpeloze naieve meisjes uit de bouqet reeks en Fifty Shades, waarom houden we die illusie dan toch een beetje in stand? .

Reacties

Eva zei…
Omdat mannen graag hun mannelijkheid willen kunnen tonen en dat gaat nou eenmaal beter als je hulpeloos overkomt. Soms moet je ze dat ook even gunnen.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …