Doorgaan naar hoofdcontent

Bad Boy

Als je advocaat bent en je komt op een familiefeestje, dan kun je de volgende evergreens afstrepen: 'Hoe kun je met een stalen gezicht een moordenaar verdedigen?' (Ik doe ondernemingsrecht...) En, na een glaasje jenever: 'Het recht geldt voor de rijken! Die kunnen een goeie advocaat krijgen.' (Ik kom nooit in de rechtszaal.) En dan: 'Als ik ooit in de cel belandt en ik heb een pot met geld, dan bel ik Brammetje.' Een advocaat is voor de meeste mensen: Abraham Moszkowicz. Een lik Berlusconi, een schep martelaarschap en het vermogen een traan te laten op tv en toch een viriele macho te zijn. Dat Jort hem maffiamaatje noemde deed hem pijn. Ongeacht wat Jort bedoelde, en of dat klopte of niet, Moszkowicz heeft een Siciliaanse charme. Niets om je voor te schamen in dit grauwe landje, waar het testosteron niet gebruikt wordt voor het versieren van knappe meisjes van dertig. Maar zich ophoudt in stiekeme old boys networks en ongemengde corpsclubjes. Nederland kent foutere advocaten. Dat een kantoor het tarief van een partner rekent en het werk door een stagiaire laat opknappen is een volstrekt gangbare praktijk op de Zuidas. Dat cliënten boos zijn omdat ze niet genoeg aandacht krijgen van een partner en het moeten doen met de nerveuze babyface-stagiaire is pagina een in Lief Dagboek van iedere stagiaire. Dat de tuchtraad Moszkowicz straft is misschien terecht, maar riekt naar hypocrisie. Net nu er een Wetsvoorstel naar verscherpt toezicht op de advocatuur aankomt, wordt het symbool voor de advocatuur van het tableau geschrapt. Wij kunnen prima in ons eigen vlees snijden. Beste Raad van Toezicht, wanneer komt u eens op bezoek op de Zuidas? Liever een maffiamaatje dan een Broodje-kaas-en-glaasje-karnemelkschurk. Die zijn streken verstopt achter een porseleinen laagje socialisme, een smakeloze lunch met een nattige kadet kaas, en een slechtzittend pak. Liever de theatrale schopperij, het 'Waarom moeten ze MIJ hebben?' het Abject en Infaam van Bram dan de anonieme maffiapraktijken van bestuurders die als een muis achter de kast wegschieten op het moment dat de beerput opengaat. Moszkowicz is, in tegenstelling tot wat de Nederlander denkt, niet de standaard advocaat. Die laatste is vaak hopeloos saai, een beetje benepen en met samengeknepen-billensyndroom in de grond aan het wroeten naar risico's. En zowel op de Zuidas als in het bestuur verbergen de engste schurken zich liever achter een non-descripte krijtstreep dan toeterend in een sportauto in de P.C. Het Nederlandse bestuur kent genoeg 'maffiamaatjes', maar ze ruiken vast niet zo heerlijk als Moszkowicz.

Reacties

P. Fraser zei…
Misschien moet er inderdaad geen controle méér komen. zo krijg ik minder werk. Of is dat net zo greedy als de in het algemeen bekende en bange gevestigde orde? Dé Zuidas immers is mediatechnisch een meervoudig spiegelbeeld in verborgen Orde. Now we are talking.
Anoniem zei…
Nou ja zeg! Is dit artikel vanuit een sarcastische toon geschreven of menen jullie dit echt? De enige juiste maatregel m.b.t. Bram is schrappen. Die man acht zichzelf beter dan wie dan ook en is ook niet van plan om ook maar enige kritiek te dulden. Maar ondertussen wel overal tegenaan schoppen. Los van de grote bedragen die hij niet melde, behaalde hij ook jaren niet de benodigde opleidingspunten en heeft hij behoorlijke uitspraken gedaan richting rechters waaruit je gerust mag concluderen dat hij geen enkel respect heeft voor de rechtbank.Als voorbeeld:Dion Bartels is om minder dan dat geschrapt. Waarom zou je hem romantiseren? Omdat hij niet de standaard saaie advocaat is omdat hij mag aanschuiven bij Boulevard?

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …