Doorgaan naar hoofdcontent

Het merk Jij en Ik

Relaties, hoe zit dat eigenlijk op de Zuidas? Je bent net afgestudeerd, cum laude misschien. In ieder geval ben je eager, ambitieus en samen op weg naar een mooie baan in grijze tijden. Vroeger, zullen je ouders je hebben verteld, ging het allemaal heel anders. Je ma was al afgestudeerd en werkte zodat pa zijn bul kon halen. Of, je pa studeerde af toen je ma je in een sinaasappelkistje had toegedekt met een katoenen luier. Ze vierden het afstudeerfeest met een baby en bier. Schattig en solidair. Nu zijn de afstudeerborrels zonder baby's, maar met smalle tailles en een dot “haha, nu zijn we afgestudeerd, maar nog lang niet echt “grown up''.' Het doel is niet, zoals vroeger, om samen een leven op te bouwen. Het doel is om jezelf neer te zetten, als merk. En dan te kijken of je samen als merk door de deur kan. In dat kader is het belangrijk, past de uitstraling van je lief bij jouw persoonlijke merk, doen jullie het goed op een semi spontane facebook foto? Dat ligt eraan. Zit je samen op de Zuidas en heb je een heimwee relatie? Dat is een relatie die je bent aangegaan toen je nog samen het tentamen burgerlijk procesrecht maakte, kotste in de prullebak van zijn studentenkamer en als vaste dates de studentengala's met bierschoenen afstrompelden. Als je nog niet hebt los kunnen laten dan zit je in de relatie equivalent van Titanic, Never let go, Jack. Nu doe je samen een advocaat-stage. Geen gave teksten op de borrel, want je vult beide word-modellen in, en geen van jullie kan de creatieve side kick spelen. Maar, met beiden een rechtenbul ben je in ieder geval een consequent merk met een gelijke inkomensstroom. Of ben je de “ik ben de serieuze van de twee” relatie? Je wederhelft zit in een startup of heeft een creatieve roeping. Dat geeft jullie merk samen een leuk "randje". Tuurlijk support jij de artistieke oprispingen van je vriendje. Het is heel belangrijk dat hij zijn ding kan doen. Jij buffelt wel, toch? Voor de hypotheek van jullie 120m2je, hij wordt toch de nieuwe Banksy? Maar kan je iemand dragen op jouw nieuwverworven salaris zonder dat daar een binnen enkele maanden behaalbare beloning tegenover staat? Een mooie baan, of een tentoonstelling bij foam? De financiele verantwoordelijkheid dragen voor je geliefde was misschien vroeger volstrekt normaal en voelde als no biggie. Als je nu een paar maanden in je eentje de hypotheek draagt is dat als een heet hangijzer om je nek. Nooit hebben we voor iemand anders hoeven zorgen dan onszelf. Deze verantwoordelijkheid voelt ongekend zwaar, maar het alternatief is om alleen op zoek te gaan naar een gegarandeerd rendement (een bankier of advocaat net als jij). Of, zijn wij de eerste generatie die tegen wil en dank zal moeten investeren omdat onze geliefden misschien niet meteen de gave baan hebben die we willen?

Reacties

Anoniem zei…
Naja, je zou natuurlijk ook gewoon voor iemand kunnen gaan die leuk is, ongeacht zijn baan / inkomsten, maar dat is in de conservatievere kringen natuurlijk uit den boze.

Vrouwen hebben een nogal lange lijst van eisen die veel te vaak onrealistisch is. Mannen willen over het algemeen gewoon een lekker wijf dat niet zeurt. Vandaar dat bovenstaand stuk ook alleen door een vrouw geschreven kon worden.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …