ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







maandag 19 november 2012

Oceans' five

Vijf risicomanagers van Binck worden verdacht van fraude. Hoewel er nauwelijks meer ergens van opgekeken wordt op de Zuidas, was dit onderwerp van gesprek tijdens de lunch in Oliver’s. Is dan zelfs de rustige man in het grijze pak, die zijn collega’s iedere dag aan de leiband houdt, niet te vertrouwen?

Kennelijk niet. In het geheim zet deze man een netwerk op van andere grijze pakken waarmee ze tienduizenden euro’s ten kosten van de bank verduisterden. De risicomanager als antagonist in een Hollywood film, zoals Harvey Keitel in Bad Lieutenant? Of misschien meer als held, zoals George Clooney in Ocean’s eleven, maar dan met vijf. De banken kunnen het hebben, moeten de risicomanagers gedacht hebben. Iedere risicomanager weet uit ervaring dat tegen samenspanning geen enkele controle bestand is, dus moest er samen worden gewerkt.  

Hoe moet dat gegaan zijn? Een borrel na werk. Vijf grijze pakken klagen over hoe ze altijd maar tegengewerkt worden door die verdomde bankiers. ‘ze zeggen wel dat bankieren risico’s managen is, maar ze kijken alleen maar naar de baten.’ En dan verdienen ze ook nog eens het dubbele van wat wij verdienen. De bankiers en traders kunnen in hun made to taylor en hun snelle auto’s de feestjes afgaan, terwijl wij in driedelig polyester in de carrièreversie van een vliegenstrip hangen. We ain't goin' nowhere.’ 

Er gaapt een inkomenskloof tussen de risicomanagers en de bankiers. Maar met de lucratieve kennis van de regeltjes is dat gat zo gevuld, dachten ze.

 Of is het anders gegaan. Na de crisis is risicomanagen weer hot geworden en moesten er nieuwe mensen aangetrokken worden. Het liefst risicomanagers die het beroep wat elan konden geven en weerstand konden bieden als er weer een flashy banker met stoere praatjes aan je bureau kwam staan om een deal of kredietje door te drukken. Jonger. sneller. En daarmee maakte de oude garde geen promotie meer. Die raakten gefrustreerd. Onvrede. 

Door de ervaring in het managen van de risico’s weten deze mensen hoe de regels echt werken. En hoe ze naar de hand gezet kunnen worden. Dat maakt ze de meest gevaarlijke fraudeurs. Onvrede van dit kaliber is moeilijk te voorkomen. Misschien moeten mensen vaker rouleren. Onvrede hoopt zich op als je iedere dag met dezelfde frustraties geconfronteerd wordt. En als jouw collega’s, met wie je al tien jaar samenwerkt precies zo denken, is het een kwestie van wie de eerste is die de nieuwe Ocean's 11 in het leven roept. .

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen