Doorgaan naar hoofdcontent

Oceans' five

Vijf risicomanagers van Binck worden verdacht van fraude. Hoewel er nauwelijks meer ergens van opgekeken wordt op de Zuidas, was dit onderwerp van gesprek tijdens de lunch in Oliver’s. Is dan zelfs de rustige man in het grijze pak, die zijn collega’s iedere dag aan de leiband houdt, niet te vertrouwen?

Kennelijk niet. In het geheim zet deze man een netwerk op van andere grijze pakken waarmee ze tienduizenden euro’s ten kosten van de bank verduisterden. De risicomanager als antagonist in een Hollywood film, zoals Harvey Keitel in Bad Lieutenant? Of misschien meer als held, zoals George Clooney in Ocean’s eleven, maar dan met vijf. De banken kunnen het hebben, moeten de risicomanagers gedacht hebben. Iedere risicomanager weet uit ervaring dat tegen samenspanning geen enkele controle bestand is, dus moest er samen worden gewerkt.  

Hoe moet dat gegaan zijn? Een borrel na werk. Vijf grijze pakken klagen over hoe ze altijd maar tegengewerkt worden door die verdomde bankiers. ‘ze zeggen wel dat bankieren risico’s managen is, maar ze kijken alleen maar naar de baten.’ En dan verdienen ze ook nog eens het dubbele van wat wij verdienen. De bankiers en traders kunnen in hun made to taylor en hun snelle auto’s de feestjes afgaan, terwijl wij in driedelig polyester in de carrièreversie van een vliegenstrip hangen. We ain't goin' nowhere.’ 

Er gaapt een inkomenskloof tussen de risicomanagers en de bankiers. Maar met de lucratieve kennis van de regeltjes is dat gat zo gevuld, dachten ze.

 Of is het anders gegaan. Na de crisis is risicomanagen weer hot geworden en moesten er nieuwe mensen aangetrokken worden. Het liefst risicomanagers die het beroep wat elan konden geven en weerstand konden bieden als er weer een flashy banker met stoere praatjes aan je bureau kwam staan om een deal of kredietje door te drukken. Jonger. sneller. En daarmee maakte de oude garde geen promotie meer. Die raakten gefrustreerd. Onvrede. 

Door de ervaring in het managen van de risico’s weten deze mensen hoe de regels echt werken. En hoe ze naar de hand gezet kunnen worden. Dat maakt ze de meest gevaarlijke fraudeurs. Onvrede van dit kaliber is moeilijk te voorkomen. Misschien moeten mensen vaker rouleren. Onvrede hoopt zich op als je iedere dag met dezelfde frustraties geconfronteerd wordt. En als jouw collega’s, met wie je al tien jaar samenwerkt precies zo denken, is het een kwestie van wie de eerste is die de nieuwe Ocean's 11 in het leven roept. .

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …