Doorgaan naar hoofdcontent

Mezen en Wolven

Ongeveer 40% van de Nederlanders vindt dat ouders zelf moeten opdraaien voor de kosten van kinderopvang. Als je op de Zuidas rondkijkt, is dat een logische gedachte. In Amsterdam Zuid worden de kindertjes gekleed in een vrolijk skipakje voortgetrokken op de slee door de nanny of hun papa. De vader heeft in zijn ene hand het touw en in zijn andere hand zijn blackberry. De Filippijnse nanny gekleed in skipak met moonboots en Unox muts sleept de slee voort met daarop Olivier (6), Mees (4) en Wolf (2). Als alleen Jip (4) en Emma (2) op de slee zitten dan zit mama op de chesterfield met bekkeninstabliteit. Want op de Zuidas heeft iedereen 3 kinderen. Het landelijk gemiddelde ligt op 1.7 maar er is niks gemiddeld aan de Zuidas. Drie of vier kinderen geven je status. Want niet alleen kun jij genoeg vierkante meters in Goud Zuid betalen om die kinderen hun eigen kamer te geven. Je kunt ook alle drie de kinderen in op de Beethovenstraat gekochte jassen en broeken kleden, die het maandsalaris van een gemiddeld mens kosten. En je hebt, door de juiste connecties, een plek aan die peperdure crèche kunnen bemachtigen. Die crèche waar ze aan kinderyoga, macrobiotische maaltijden en klassieke muzieklessen doen. De juiste crèche is prioriteit nummer 1. En dat mag best een beetje kosten. Geld speelt geen rol. Dit beeld klopt, maar het geldt slechts voor een piepklein percentage van werkende ouders. In de meeste gezinnen speelt geld wel degelijk een rol. Deze maand krijgen de ouders voor het eerst weer een stuk minder terug van de belasting. Die paar honderd euro minder vormt een probleem voor deze ouders. Ook de kinderdagverblijven merken dit. Een aantal staat het water aan de lippen. Wel blijkt uit verschillende onderzoeken dat moeders gewoon blijven werken. Iedere moeder om haar eigen reden. Om financieel zelfstandig te blijven, om zich te blijven ontwikkelen of gewoon: omdat ze het leuk vindt. En dat gebeurt niet alleen op de Zuidas. Dus worden de kinderen op maandag bij de ene oma en op donderdag bij de andere oma ondergebracht. Op woensdag en dinsdag kan de buurvrouw tegen een kleine vergoeding helpen, maar als ze ziek is heeft de werkende vader, maar meestal de moeder een probleem. Afhankelijk van (schoon-) moeder of buurvrouw moet de werkende moeder niet alleen haar baas, maar ook haar buurvrouw en (schoon-) moeder tevreden houden. Het tevreden houden van je schoonmoeder een dagtaak op zich, getuige de reality programma’s waarin ‘evil’ schoonmoeders, hun schoondochters tormenteren. Kinderen krijgen wordt zo steeds onaantrekkelijker voor deze vrouwen. Nog even en er wordt tegenover drie Mezen nog maar één Michael geboren.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …