ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







dinsdag 15 januari 2013

Overgewaardeerd

Vorig jaar werd hij nog gespot met een papieren zak met bammetjes, verwassen jeans en een T-shirt in de kleur van zijn teint. Grijs. De niet oplettende toerist kon hem verwarren met de zwerver die naast hem op het bankje zat. David Bowie was van plan was de winter van zijn leven uit te zitten in New York, samen met gewezen topmodel Iman. Eigenlijk was hij, in goed Nederlands, al een paar jaar met de VUT. Maar nu is het crisis en moet ook een popicoon weer aan de slag. Of, zoals The Daily Telegraph het verwoordt: sommige mensen kunnen niet stoppen met creëren. Sommigen kunnen niet stoppen met creëren en sommigen niet met werken. Op bijna ieder Zuidaskantoor zit nog wel een notaris die je doet denken aan je grootvader. Zijn kamer lijkt op een studeerkamerpaleis uit de Gouden Eeuw, Word is voor hem onontgonnen terrein en hij mag nog roken op zijn kamer. Meestal praat hij in zichzelf, hardop tegen het dicteerapparaat. Sommige oude knarren staan garant voor succes. Neem Bowie. Nog voor de single waarmee hij dinsdag zijn zestigste verjaardag vierde te koop was, had hij al een hit. Al klinkt zijn bariton als een gebroken porseleinen kopje en doet hij denken aan een verdwaasde opa als hij met die bibberstem vraagt: Where Are We Now? Ook op de Zuidas mag je best een vergeten decorstuk uit de jaren zeventig zijn, zolang je maar iets anders van waarde inbrengt: een netwerk. De mastodont weet niets van de jongste jurisprudentie, maar krijgt wel iedere week een nieuwe zaak via een vriend. Maar, niet overal worden grijze haren overgewaardeerd. Bij Cap Gemini niet. Voor innovatieve ideeën over gedragsregels, technologie en takenpakket hebben mastodonten nou eenmaal meestal niet de beste neus. Dus vraagt de it-consultant oudere werknemers wat in te leveren. Vrijwillig. In de pers valt iedereen over de voorstellen. Waarom, vragen wij ons op de Zuidas af? Demotie, dat doen wij hier al jaren, maar dan omgekeerd. Sleutelen aan bestaande afspraken mag niet. Maar op de Zuidas hoeven geen moeilijke discussies met CAO-partners te worden gevoerd. Wij hebben een stuwmeer aan stagiars op tijdelijk contract, wat een kantoor financiële armslag geeft. En als er nog wat extra moet worden bezuinigd, bevriest het kantoor de lonen van medewerkers in loondienst. Zo blijft het winstdeel per partner gelijk. Alleen, wat gebeurt er als de mastodont over een paar jaar zit te bridgen in het bejaardentehuis? Dan is er op de Zuidas een tekort aan dertigers met het netwerk van de toekomst. Demotie is eng, maar jongeren alleen de krimp laten nemen pas echt een schrikbeeld op de lange termijn.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen