Doorgaan naar hoofdcontent

Overgewaardeerd

Vorig jaar werd hij nog gespot met een papieren zak met bammetjes, verwassen jeans en een T-shirt in de kleur van zijn teint. Grijs. De niet oplettende toerist kon hem verwarren met de zwerver die naast hem op het bankje zat. David Bowie was van plan was de winter van zijn leven uit te zitten in New York, samen met gewezen topmodel Iman. Eigenlijk was hij, in goed Nederlands, al een paar jaar met de VUT. Maar nu is het crisis en moet ook een popicoon weer aan de slag. Of, zoals The Daily Telegraph het verwoordt: sommige mensen kunnen niet stoppen met creëren. Sommigen kunnen niet stoppen met creëren en sommigen niet met werken. Op bijna ieder Zuidaskantoor zit nog wel een notaris die je doet denken aan je grootvader. Zijn kamer lijkt op een studeerkamerpaleis uit de Gouden Eeuw, Word is voor hem onontgonnen terrein en hij mag nog roken op zijn kamer. Meestal praat hij in zichzelf, hardop tegen het dicteerapparaat. Sommige oude knarren staan garant voor succes. Neem Bowie. Nog voor de single waarmee hij dinsdag zijn zestigste verjaardag vierde te koop was, had hij al een hit. Al klinkt zijn bariton als een gebroken porseleinen kopje en doet hij denken aan een verdwaasde opa als hij met die bibberstem vraagt: Where Are We Now? Ook op de Zuidas mag je best een vergeten decorstuk uit de jaren zeventig zijn, zolang je maar iets anders van waarde inbrengt: een netwerk. De mastodont weet niets van de jongste jurisprudentie, maar krijgt wel iedere week een nieuwe zaak via een vriend. Maar, niet overal worden grijze haren overgewaardeerd. Bij Cap Gemini niet. Voor innovatieve ideeën over gedragsregels, technologie en takenpakket hebben mastodonten nou eenmaal meestal niet de beste neus. Dus vraagt de it-consultant oudere werknemers wat in te leveren. Vrijwillig. In de pers valt iedereen over de voorstellen. Waarom, vragen wij ons op de Zuidas af? Demotie, dat doen wij hier al jaren, maar dan omgekeerd. Sleutelen aan bestaande afspraken mag niet. Maar op de Zuidas hoeven geen moeilijke discussies met CAO-partners te worden gevoerd. Wij hebben een stuwmeer aan stagiars op tijdelijk contract, wat een kantoor financiële armslag geeft. En als er nog wat extra moet worden bezuinigd, bevriest het kantoor de lonen van medewerkers in loondienst. Zo blijft het winstdeel per partner gelijk. Alleen, wat gebeurt er als de mastodont over een paar jaar zit te bridgen in het bejaardentehuis? Dan is er op de Zuidas een tekort aan dertigers met het netwerk van de toekomst. Demotie is eng, maar jongeren alleen de krimp laten nemen pas echt een schrikbeeld op de lange termijn.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …