Doorgaan naar hoofdcontent

Schoon schip

De nieuwe baas van de Britse bank Barclays maakt schoon schip. De morele vraagtekens in verband met de Libor affaire worden weggepoetst met een grote reorganisatie. Antony Jenkins, de nieuwe CEO van Barclays heeft daarvoor zijn grote jongensbroek aangetrokken en is heel dapper naar het rookhok op het midden van het schoolplein gestapt. Daar staan de investment bankers normaal gesproken sjekkies te draaien en in voedselprijzen te speculeren, of met de peeps van capital markets belastingontduikingsstrategieen te verzinnen, niveau Griekenland. Alas, de pret is over. De hele capital markets unit wordt permanent geschorst. Geen belastingontduiking meer. En ok, investment banking mag blijven. In totaal zullen 3700 banen verdwijnen. Maar Antony, als de grootste problemen van Barclays binnen de investment bank plaatsvinden, waarom wordt die dan niet afgestoten? Vragen consumentenorganisaties en denktanks binnen in de klas terwijl ze nog een pakje yogi opentrekken en angstig naar buiten kijken.“Nee”, Jenkins keek naar buiten op het plein, Daar werd op dat moment een retailbanker op zijn kop in de prullenbak gezet. “Investment banks hebben een maatschappelijke rol, ze helpen bedrijven kapitaal te verkrijgen om koerswisselingen op te vangen. Investment banking in itself is hugely valuable to society when it does it the right way." OK, ze hebben een belangrijke maatschappelijke functie. En dat ze verantwoordelijk zijn voor 60% van de winst speelt zeker niet de belangrijkste rol?Schoon Schip Het pad van Jenkins lijkt dan ook vooral de aandeelhouders te pleasen: de koersen van Barclays vlogen na het nieuws over het behoud van de investmentbank omhoog. Dat het Liborschandaal Barclays diep in de problemen had gebracht, en dat de misleidende verkoop van betalingsbeschermers ze 850 miljoen pond aan compensatie heeft gekost, beiden problemen uit de koker van diezelfde investment bank, werd door de aandeelhouders en Jenkins voor het gemak even vergeten. Bovendien had Jenkins een laatste troef; hij zou de cultuur van de bank gaan veranderen door beloning van de werknemers van de bank niet alleen op basis van winst te baseren, maar ook op andere factoren, als klanttevredenheid. Jenkins vertoonde in alle zuiverheid de spagaat waarin de grote banken in de City zitten. Het zou misschien veiliger zijn, als de investment banks worden gescheiden van de retailbanken. Dat zouden de normale mensen begrijpen. Dat is maatschappelijk wenselijk. Maar aandeelhouders zien dat investment banks op de mooie dagen van het jaar de gans met de gouden eieren kan zijn. Dat ze de rest van het jaar een niet te temmen wild beest is, en alles verslindt wat er eerder is opgebouwd, wordt kennelijk vergeten.Want een cultuurveranderingsoperatie met een verantwoord bonusschema houdt het beest echt niet in bedwang.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …