Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit maart, 2013 weergeven

Project Dromenland

Onze laatste column. Met pijn in ons zuidashart nemen we afscheid van onze wekelijkse verplichting aan te leveren. Deadlines zijn nergens zo hard als in de journalistiek hebben we geleerd. Waar een contract best een dag later getekend kan worden, of een fusie iedere week een week verlenging kan krijgen. Moet de krant op tijd bij de drukker liggen. Geen excuses: ‘Sorry, we hadden ons vergist in de dag’ of ‘Hij komt er zo aan! Beetje laat vandaag.’ Een deadline in de krantenwereld is een dead-line. Ook gaan we de onderlinge mails missen. ‘Nee! Dat kunnen we toch echt niet in het FD schrijven?’ of ‘Als ik dat schrijf, dan weet iedereen gelijk dat we het over collega K. hebben!’ Iedereen op de Zuidas leest het FD, dus werd ieder woord in de column door drie paar ogen gejureerd en vervolgens becommentarieerd en indien nodig herschreven. Om uiteindelijk een column aan te leveren, die Zo Zuidas was. En in de afgelopen twee jaar volgden we het nieuws nog meer dan anders op de voet. Lazen …

Hoe de wielerwereld en de banken elkaar kunnen helpen

Het was de laatste stap die je moest zetten om een professionele wielrenner te worden, was de overtuiging binnen de "Boogerd generatie". Boogerd trainde, zijn relatie liep stuk en hij ademde 's avonds op de bank ijle lucht door maskers totdat hij blauw aanliep. Maar om een professioneel wielrenner te zijn waren bloed, zweet en tranen niet genoeg. Om de top te bereiken moest hij nog iets geven, het laatste wat hij bezat. Zijn lichamelijke integriteit. Dat betekende toestaan dat hij werd ingespoten met onduidelijke middelen,die onvoorspelbare gevolgen op de lange termijn bezitten. Frankenstein's kinderen van van de Boogerd generatie werden opgevoerd zoals dat met scooters wordt gedaan. Ver voorbij wat binnen de menselijke mogelijkheden ligt. Wanneer je bereid bent om dat met je te laten doen, ben je je ziel verloren. Na de publicatie van het rapport over Lance Armstrong's dopingperikelen beeindigde Rabobank haar sponsoractiviteiten in de wielerwereld. Het vertro…

Vier blanke zestigers

Als je een serie over Nederlandse banken zou schrijven, dan zou de hoofdrol vertolkt worden door een typische bankier. Gesoigneerd, maar onder die nette grijze haren gaat een vuige beroepsgokker schuil. In deze mini-serie zou in seizoen 1 Boele Staal de perfect gecaste evil banker zijn. Met zijn Staalen blik en net iets te gekapte haarhelm heeft hij iets weg van Donald Trump.Geen wonder dat deze man het vertrouwen van het publiek in de bancaire sector nog niet heeft weten te herstellen. Nederlanders vertrouwen iemand met oorpluimen en neuskwasten, niet een corporate Ken van Barbie. Nu is in seizoen 2 de kans aan Boele Staals iets minder gelikte broertje Chris. Chris zou ook niet misstaan in de mini-serie. Misschien niet als hoofdrolspeler, maar meer als ambitieuze zij-instromer die graag in de RvB wil komen. Chris kijkt wat vriendelijker uit zijn ogen. Maar heeft het uiterlijk van een bankier is blank, rond de zestig en heeft als topambtenaar bij het Ministerie van Economische Zake…

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!