Doorgaan naar hoofdcontent

Project Dromenland

Onze laatste column. Met pijn in ons zuidashart nemen we afscheid van onze wekelijkse verplichting aan te leveren. Deadlines zijn nergens zo hard als in de journalistiek hebben we geleerd. Waar een contract best een dag later getekend kan worden, of een fusie iedere week een week verlenging kan krijgen. Moet de krant op tijd bij de drukker liggen. Geen excuses: ‘Sorry, we hadden ons vergist in de dag’ of ‘Hij komt er zo aan! Beetje laat vandaag.’ Een deadline in de krantenwereld is een dead-line. Ook gaan we de onderlinge mails missen. ‘Nee! Dat kunnen we toch echt niet in het FD schrijven?’ of ‘Als ik dat schrijf, dan weet iedereen gelijk dat we het over collega K. hebben!’ Iedereen op de Zuidas leest het FD, dus werd ieder woord in de column door drie paar ogen gejureerd en vervolgens becommentarieerd en indien nodig herschreven. Om uiteindelijk een column aan te leveren, die Zo Zuidas was. En in de afgelopen twee jaar volgden we het nieuws nog meer dan anders op de voet. Lazen we het FD van A tot Z en volgden we de financiële blogs in Londen en New York. En we creëerden een verslaving om bij ieder nieuwsfeitje de link naar de Zuidas te trekken. Van wielrenners, via vijftig tinten grijs naar Roemers. Ze verschenen allemaal in columns en werden gelinkt naar de Zuidas. Want zo is de Zuidas. Of. Nee. Zo denken we op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin: Dit is het middelpunt van het universum. Wat er ook op de wereld gebeurd, het heeft iets met ons te maken. Maar er was natuurlijk ook meer dan genoeg nieuws van de Zuidas zelf. De bankenwereld lag onder vuur en bleef onder vuur liggen, met als een van de hoogtepunten de redding van SNS door de staat en onze column Is Sjoerd een Ploert? Maar ook over de advocatuur was genoeg te melden. Met een van onze populairste columns: Floris en Fatima over het gebrek aan diversiteit bij grote advocatenkantoren. We gaan de reacties missen van lezers. Leuke, hartverwarmende, maar ook cynische en kritische reacties. We hebben er van genoten. Bedankt. Maar het einde van de columns betekent ook tijd voor iets nieuws. Een nieuw project. Een project wat al lang af had moeten zijn, maar waar geen harde deadline aan vast zit. In ieder geval niet zo hard als een drukpers. Maar wel een droom van ons is. Dat nieuwe project is ons boek: Project Dromenland. Over een half jaar is hij af. Echt waar! .

Reacties

Susanne zei…
Jammer, ik las jullie altijd graag. Succes met het nieuwe project!
Jan Jaap zei…
Hartelijk dank voor de mooie verhalen en veel succes met jullie verdere projecten!
Kirsten zei…
Ik leg nét het boek Zo Zuidas neer, helemaal uit, en ik vind hem fantastisch! Ik ben op deze pagina beland omdat ik op zoek was naar of jullie je blogs doorposten naar een Facebook account..... omdat ik er nog lang geen genoeg van heb. En nu lees ik hier dat jullie stoppen :(

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …