Doorgaan naar hoofdcontent
Hoe zou Benedictus XVI donderdag wakker zijn geworden? Toen de Roman Observer neerplofte op de deurmat van het pauselijke buitenverblijf in Castel Gandolfo, en hij het nieuws hoorde over Fransje, paus Fransje, dertig kilometer verderop. Hadden ze hem gebeld, dan had hij nog wat advies kunnen geven aan de zijlijn. Wat nou pensioen, hij was toch tot counsel benoemd? Zelf zag hij dat altijd als superpositie maar nu werd duidelijk wat zijn rol op cruciale momenten was: niks! En nu hadden ze de runner up gekozen van vorig jaar. Basisfout. De zoon van een Italiaanse spoorwegwerker die de metro nam naar de eucharistieviering en zelf stond te kokkerellen in zijn appartement bovendien. Eentje die de voeten van aids-patienten waste en, nog veel erger, soepel deed over het gebruik van condooms. Uit Zuid-Amerika. Sodom en Gomorra, dat was de toekomst van Vaticaanstad. Een verassing, zo noemt de pers de keuze. Maar hij wist wel beter. Zo’n conclaaf is niet veel anders dan een partnerretraite. Het jaarlijkse weekendje op de hei. Dat heeft niets te maken met ideologie of capaciteit. Een grote groep gelijken onderling te laten kiezen, vereist het betere schoolpleinwerk. Ouderwets smoezelen op de omgang onder het genot van een glaasje wijn en een hostie. Genoeg likes verzamelen, net als op Facebook, Joseph kende het klappen van de zweep. Tijdens de plenaire discussie – een soort jurisprudentiebeurt – is het zaak niet te hard van leer te trekken, maar raak te schieten met een enkele inhoudelijke opmerking. Liefst als de rest stilvalt. Dat zegt: ik ben bescheiden, gecontroleerd maar inhoudelijk sterk. Echt iets voor zo’n kniepert als Fransje. ‘Sanering van de curie’ was waarschijnlijk het thema dus dan krijgt zo’n ex-bankier alle credits. Hand op de knip! Het beste is dan de eilandjes te laten versnipperen en daar op de juiste manier doorheen te laveren. Gemene briefjes rondsturen via het personeel werkt ook altijd goed, net als rotzooi lekken naar de pers. Een flinke dosis atileaks, liefst via de butler. ‘Die zwarte kardinalen moeten geen paus worden, want die zijn pro condooms’, hij had het voor ze kunnen uitspellen. De belangrijkste regel: win het vertrouwen van de grootste speler in de ruimte. Dat was hij natuurlijk geweest, na God. Maar goed, hij kon ook niet meer appen met Scola en Scherer sinds de groep vertrokken was. Meewarig kijkt Joseph naar zijn rode muiltjes onder het bed. Het had misschien ook niet veel uitgemaakt. Je weet hoe het met die retraites gaat. Nooit teveel pushen. Wie als paus het conclaaf ingaat, komt er als kardinaal uit. De beste kwaliteit om te worden gekozen tot managing director is nog altijd onzichtbaarheid.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …