ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







donderdag 7 november 2013

Frenemy

“Oh neeee, wat JAMMER dat je die klant bent kwijtgeraakt. Zo onrechtvaardig!” Ze leeft met me mee als het tegenzit op kantoor. “Tuurlijk missen ze je niet op die meeting.” Ze weet me te overtuigen om te werkspijbelen in de Soap Company. “Wat een heerlijke boots heb je aan vandaag. Dat staat jou gewoon weer. Ik bedoel, ik moet zoiets natuurlijk niet aantrekken.” Elke dag een attent compliment. Ik en mijn kantoorvriendin, mijn buddy, mijn uithuilmaatje, mijn boekensteun. Ik weet niet waar ik al deze warmte, aandacht en complimenten aan heb verdiend. Maar ik weet wel dat ik nooit meer terug wil naar de diepdonkere dagen waarin ze nog niet op mijn afdeling werkte. Totdat ik een telefoontje krijg van een klant waarin hij vraagt of het klopt dat ik bij kantoor wegga. Zoiets had hij gehoord van dat aardige meisje dat nu zijn zaken behandelt, die collega, je kent haar wel... Juist, mijn kantoor BFF. Dan word ik op het matje geroepen bij mijn manager. Waar hing ik uit op dinsdag tijdens die vergadering? Of ik soms denkt dat het normaal is om een mani-pedi te boeken tijdens werktijd? Nou, nou? In een klap stort mijn kantoorwereld in. Damn! Mijn BFF is een Frenemy. Het toxische verschijnsel van een vijand in een gezellige vriendinnenverpakking. Haar motief is hogerop komen in de organisatie. Haar middel? Een vertrouwensband kweken met haar collega's. Al keuvelend komt ze achter informatie die ze handig kan gebruiken. Jij bent na die afspraak om 16:00 uur lekker naar huis gegaan in plaats van naar kantoor? Dat wordt tussen neus en lippen bij de manager gedropt. Jij hebt een mindere week op je kantoor omdat je slecht heb geslapen? Zij meldt “bezorgd” bij je leidinggevende dat je misschien tegen een burn out aanloopt. De Frenemy speelt een gemeen spelletje, en denkt dat de weg naar de top in een paar plateaupumps over de zieltjes van collega's gaat. Ik ben beland in een aflevering van Gossip Girl en roep mijn inner Blair Waldorf aan. Hoe zou zij dit oplossen? Een roddel en lastercampagne? Vijftig pizza's bestellen op Frenemy's nummer? Neen, deze situatie vraagt om een zen benadering. Denk aan Beatrix die op een borrel tegen een fout staatshoofd aanloopt: Smile and Wave. Ik pak mijn matje uit de kantoorla en boek een yoga klas. In de omgekeerde hond op de yogamat komt het antwoord. De Frenemy is per definitie een onzeker type. Een parasiet die overleeft op de pech van anderen. No more! Van mij krijgt ze geen persoonlijke informatie meer, geen klaagsessies in de w.c. Geen “ik ben moe, is het pas dinsdag?” opmerkingen. Drama is voeding voor de Frenemy, al was het maar omdat ze dan ziet dat haar gedrag effect heeft. Onze relatie is vanaf nu dramavrij. Voortaan kabbel ik als een Zwitsers bergbeekje langs haar bureau. Na het verlichtingsmoment op de yogamat, heb ik Frenemy losgelaten. Ze was simpelweg geen issue meer voor mij en ik kon haar een oprechte glimlach schenken op de gang. In het begin probeerde ze me nog mee te trekken in faux-vriendelijke vraaggesprekjes op de gang, die ik beantwoordde met de diepgang van een borrelglaasje. Een maand later liep Frenemy uit de kamer van onze leidinggevende. Ze had haar ontslagbrief ingediend. Ze ging op zoek naar een nieuwe uitdaging.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen