Doorgaan naar hoofdcontent

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school ‘Werken vanuit je hart’ aan. Als je niet vol overgave over je dagelijkse werkzaamheden schijnt te kunnen vertellen is iedereen verbaasd. Doe jij wel wat je echt leuk vindt? Volg jij wel je hart? Middelmaat en gewoon tevreden zijn is niet van deze tijd. Sterker nog: We moeten pieken. Het liefst iedere dag. Dus nemen we niet een weekje vrij om in huis te lummelen, maar moet in dat weekje de Mount Everest beklommen worden, Chinees worden geleerd en oh ja, ook nog worden ge-sky dived . En je werk moet je ultieme passie zijn, want daar besteed je toch een groot deel van je leven aan. En liefst doe je het anno 2013, dan ook nog 'voor jezelf'. Maar wat als dat niet het geval is? Dan doe je maar alsof. In ieder geval op je werk, maar om te oefenen begin ik bij mijn vroegere schoolvriendin. Ze neemt nog een slok van haar gin tonic en kijkt mij afwachtend aan. Mijn cue om snel met wat semi-bezielde woorden te komen. Met grootse gebaren begin ik een betoog over de maatschappelijke relevantie van mijn werk. Theatraal ga ik met mijn hand naar mijn hart en kijk serieus in de verte, als ik vertel over een deelproject waarmee ik bezig ben. Dat in werkelijkheid dat deelproject ongeveer een honderdste van mijn overig saaie werkzaamheden inhoudt laat ik buiten beschouwing. En het werkt. Mijn vriendin lijkt onder de indruk. Zulk werk zou zij ook wel willen doen, zie ik haar denken. Met dit succesje en een lichte kater schuif ik de volgende dag aan bij mijn baas voor mijn functioneringsgesprek. Met verve herhaal ik het gister geoefende theaterstukje. Ook mijn baas lijkt onder de indruk. ‘Mensen met passie, zoals jij. Dat is waar we naar op zoek zijn. Jij gaat het hier maken, er staat jou nog een lange toekomst te wachten binnen dit bedrijf.’ Ik laat een geforceerde glimlach zien en verlaat snel de kamer. Mission accomplished? .

Reacties

ST MAG zei…
Happy Chinees New Year for my all chinees Friends .
Nice post . Very help ful and informatic. You made it really useful and helpful to us by spreading the awareness articles. Thanks for the help.
Chinese New Year 2015 Fifth Day
Chinese New Year 2015 Fourth Day
Chinese New Year 2015 Third Day
Chinese New Year 2015 First Day

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …